moederschap

En toen waren het er drie!

Dit word geen blog over tips en trucs. Zal niet gaan over welke speen is het beste of welk campingbedje móet er mee op vakantie. Deze blog gaat puur over mijn eerste ervaringen als moeder van drie. Soms schrik ik nog wel eens als ik zeg; “ik heb drie kinderen, drie meiden”.

We waren net verhuist

naar ons droomhuis. Iets waar we enorm lang naar uit hebben gekeken en naar toe hebben geleefd. Toen het eenmaal zo ver was kon mijn/ons geluk niet op. Zo fijn dat de meiden een eigen kamer hebben. Dat alle ruimtes in huis een raam hebben dat open kan. Een mega grote badkamer met een mega groot bad. Nog steeds moet ik mezelf wel eens knijpen als ik mijn drie kinderen tegelijk in bad zie liggen. Dat is wel wat anders dan een babybadje op de grond in de douchecabine.

Als we ongeveer twee maanden in ons huis wonen voel ik me een beetje vreemd en denk zelf dat alle stress er uit komt van het harde werken, een huis opleveren en verhuizen, Indy voor het eerst naar school enz.  maar toen Boeddha (onze hond) uit het niets op de bank klom en zijn hoofd op mijn buik legde keken Jour en ik elkaar aan. “Ik zou maar eens een test doen” zei Jour.

Dan ineens word je mama van drie!

De eerste paar weken moest ik heel erg aan het idee wennen. Het kindje was natuurlijk welkom! Er is geen moment geweest dat ik daaraan heb getwijfeld. Maar het idee van nog een kindje moest echt wel even landen.

Tijdens mijn zwangerschap waren de reacties ook anders dan bij de eerste en tweede. Je merkt dat er veel sneller gedacht word, nog één? Jeetje, wat zal jij het druk krijgen! Drie? Hoe ga je dat doen qua slaapkamers? Jour is toch veel weg? Ga je dat wel redden?

Deze reacties maakte vooral dat ik het tegenovergestelde ging denken. Het zijn er maar drie hoor, dat komt echt wel goed. Mijn lieve vriendin heeft er vier en dat is zo een heerlijk gezellig en fijn gezin. Waar er twee zijn kunnen er ook drie zijn. Zo denk ik trouwens nog steeds hoor maar dat ging niet zonder slag of stoot.

De eerste 6 weken na de bevalling was Joury vrij en hielp mij echt met alles! De kinderen, het huishouden, de hond, niks was hem teveel. Zo kon ik herstellen van de keizersnede en mijn aandacht geven aan baby June. Heerlijk was het. Maar er waren ook momenten dat ik dacht; hoe ga ik dit straks in godsnaam doen in m’n eentje??

De eerste dag alleen met drie kids

was namelijk ook de dag dat de zomervakantie begon. Jour op zee en ik thuis met drie kindjes in de hitte die maar bleef aanhouden en alleen maar erger werd. Normaal kan je me niet blijer maken dan met de zon en lieve zomerjurkjes maar nu was ik gewoon nog niet helemaal op mijn oude conditie niveau en had ik een baby die om de drie uur wilde drinken (ook in de nacht). Ook begonnen June haar krampjes en die hielden lang aan waardoor ik elke avond een huilende baby bij me had. Met 26 graden in huis en June in een draagzak op mijn buik stond ik te koken. Wanneer de oudste twee in bed lagen liep ik vervolgens tot 21:00 wiegend rond met June. Als iedereen sliep ging ik nog alles beneden opruimen en schoonmaken zodat alles weer ready to go was voor de volgende dag. De hele tijd 1 grote roze wolk? Nee.

Het stomste was eigenlijk nog (realiseerde ik me later) dat ik best eens om hulp had mogen vragen. Al was het maar even een ochtendje, de meiden even op speeldate en ik wat achterstallig huishouden doen of gewoon een beetje bijslapen. Maar hulpvragen zit niet in mijn bloed. Ik doe alles zelf. Ik vind dat als je moeder bent van drie dat je dat zelf moet kunnen handelen, altijd. Niet zeuren maar doen is mijn motto. Toch had ik best wat meer open kunnen zijn tegen de mensen die dicht bij me staan. Hoe pittig ik het af en toe vond zodat er ook hulp aangeboden had kunnen worden. Een beetje hulp aannemen is namelijk niet alleen fijn voor jezelf maar uiteindelijk ook voor de kids.

Nu ik terugkijk op de eerste weken en maanden

doe ik dat wel met een heel fijn gevoel. Ja, het was soms zwaar, zijn er heel wat (kraam) tranen gevloeid en ik heb echt een keer gedacht dat ik niet meer moe was maar op het randje van depressief. Maar juist omdat ik dat allemaal heb meegemaakt en gevoeld weet ik nu wel wat ik kan. Ik ben nu een hele lieve moeder voor drie pracht meiden. June had ik voor geen goud willen missen en ik ben het gelukkigste mens op aarde als ik samen met Jour s’avonds op de bank zit te kletsen en er drie! kindjes in hun bedje liggen die ons papa en mama noemen.

De geboorte van June was ontzettend bijzonder. Ik geniet van haar babytijd nog zo veel meer omdat ik weet dat het de laaste babytijd is die ik zal meemaken. Ik ben ontzettend trots op hoe Indy en Philou omgaan met de rol als grote zus, want wat zijn ze lief en betrokken. June is nu 7 maanden en wat een verschil. Er heerst nu een bepaalde rust in huis die ik ook voelde toen ik alleen Indy en Philou had. De meiden slapen iedere avond rond 19 uur waardoor ik weer wat tijd voor mezelf heb. We hebben met z’n allen een bepaald ritme gevonden en dat is zo fijn. In het begin was het soms flink zoeken maar nu alleen maar liefde voor ons gezin van 5!

Till next time!

liefs, Eef

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *